و اما نظر استادم آقای لطیف پور 

   سواره ايلخاني زاده از پيشگامان شعر معاصر كردي ايران است  . مقام و جايگاه سواره را درشعر كردي ايران با شاعراني چون نيما يوشيج در ادبيات فارسي و « نازك الملائكه » در ادبيات عرب مقايسه مي كنند؛ هرچند بدون شك نوع و سطح  تغييري كه اين شاعر كرد در شعر كردي ايران  ايجاد نموده است در سطح انقلاب عظيم زباني ، بياني و فكري نيما يوشيج در شعر فارسي نيست  امّا با اين وجود سهم  و نقش والاي سواره ايلخاني زاده  را نيز در تغيير و تحول شعرمعاصر كردي ايران از حيث فرميك ، محتوايي و زباني  نمي توان و نبايد  ناديده گرفت  .

    يكي از شعرهاي زيباو رمانتيك  و در عين حال پر سرو صداي سواره شعر« شهر»   ايشان است . « گولم/ دلم پره له ده رد و خه م / ده ليم بروم له شاره كه ت /  ئه ليم به جامي ئاوي كانياوي دييه كه م / عييلاجي كه م كولي دلي پرم / له ده ردي ئينتيزاره كه ت /     وه ره ز بوو گياني من له شار و هاره هاري ئه و ....

   در اين شعر نوستالوژيك شاعر سرخورده از محيط خشك و عبوس شهري آرزوي بازگشت به محيط ده را در سر مي پروراند  . از شهر و سردي و بي مهري و رنگ و نيرنگ شهري ها و به تعبير جورج زيمل « توداري » زندگي شهري خسته است و راه رهايي از اين مشكلات را در بازگشت به روستا  -كه البته  به نوعي بازگشت به سنت ها نيز هست- مي بيند .  

 اگرچه نقد سواره ايلخاني زاده از روابط انساني و  اجتماعي در جهان جديد  نقدي زيبا ، گويا و به جاست اما عدّه اي شيوه ي مواجه ي او را با اصل موضوع وراهكار  ايشان را درگريز از محيط شهري و  مراجعه به روستا چندان صواب و صائب نمي دانند.   

  سرخوردگي از شهر و عطش بازگشت به محيط هاي ساده و صميمي روستايي نه تنها در شعر سواره بلكه در شعر و نوشته هاي بسياري از شاعران و نويسندگان معاصر از جمله در آثار نيما و شاملو نيز ديده مي شود . نيما اين نواي شوق را چنين مي نوازد :

« پس از پنجاهی و اندي زعمر        ناله بر مي آيدم از هر رگي

  كاش بودم باز دور از مردمان           چادري و گوسفندي و سگي »

    چنانكه مي دانيد لاكان  روان شناس و فیلسوف فرانسوی رشد رواني سوژه را داراي سه ساحت خيالي ، آينه و   نمادين مي داند . ساحت خيالي مربوط به دوران تولد تا شش ماهگي كودك است . در اين سن نوزاد آدمي تصوري يك پارچه از خويش ندارد و با توجه به اينكه هنوز وارد ساحت زبان آموزي نشده است شناخت او از محيط بر اساس ايماژهاست . كودك در اين سن كم كم در مي يابد كه بقاي او وابسته به مراقبت هاي مادر است .

  ساحت آينه از شش ماهگي تا هيجده ماهگي عمر كودك را تشكيل مي دهد . در اين مرحله نخست كودك وقتي در آغوش مادر يا فردي ديگر در برابر آينه  قرار مي گيردادراك كاملي از بدن خود ندارد اما كم كم او تصوير نسبتا كامل از وجود خويش پيدا مي كند و در مي يابد كه وجود او بيش از تكه هاي پاره پاره است . در اين مرحله اگرچه كودك احساس كاذبي نسبت به توانايي خود پيدا مي كند اما سرانجام متوجه مي شود كه او در اين مرحله نيز گرفتار « فقدان » است  .

 مرحله ي نمادين مرحله ي زبان آموزي كودك است . در اين مرحله ناخودآگاه شكل مي گيرد . نقش و نظارت پدر وارد مي شود . اگرچه ساحت نمادين  مي تواند ساحت استقلال از مادر باشد اما به باور لاكان به دلايلي  اين استقلال صورت نمي بنددو نفس بودگي يعني رسيدن به تماميتي جدا از ديگران  همواره براي انسان ها دشوار خواهد بود  . در اين مرحله  اگرچه ديگري شكل مي گيرد اما ميل كودك همچنان به رسيدن به وحدت با مادر و تداعي لذت ها و آرامش هايي است كه زماني كودك در آغوش مادر يافته است .   

   در شعر سواره ايلخاني زاده عناصر و واژگاني هست كه به نوعي تداعي كننده ي آن عطش هميشگي انسان ها به بازگشت به ساحت خيالي است .   « ده » در اين شعر زيبا در واقع  تداعي كننده ي آغوش مادر يا دست كم « ابژه ي ديگري كوچك » يعني هر آن چيزهايي است كه ياد و خاطره ي مادر را در ذهن فرد زنده نگه مي دارد . در جامعه ي خشن شهري كه همه با هم غريبه و ديگري هستند ، هيچ دستي گرمي دست مادر را ندارد/ ده ستي گه رمي ئاشنا نييه كه ده يگوشم / ده ستي چيويه /  تمام نگاه ها مسموم اند / به هر نيگايه كو په تايه كه /  هيچ مجسمه اي نشان مادر ندارد « ئه وه ي كه  په يكه ره ميسالي داوه له » هيچ كس به سخن دل و احساس  كه زبان دوران كودكي انسان ها در ساحت خيالي است ، گوش نمي دهد / كي له شاري تو له شاري قاتلي هه ژار / گوي ده داته ئايه تي په راوي دل / 

   شعر سواره در واقع نمايش  تعارض و تضادي  آشكار بين ساحت هاي نمادين  و خيالي است . شهر در اين شعر با ديگربودگي و آلودگي هايش به نوعي خود نشان از فاصله ها وساحت نمادين دارد؛ ساحتي كه انسان ها در آن به ناگزير دچار انشقاق و انفكاك مي گردند و ده با سادگي هايش و نوازش خورشيد و مهتاب و آب چشمه هاي خروشانش كه بي شباهت  به پستان هاي مادران نيست ساحت خيالي را كه ساحت بي رنگي ها و همدلي هاست تداعي مي كند بنابرين خواست شاعر براي فرار از شهر به خاطر ترس از شقه شدن  وعشق به رسيدن به همان وحدت ها و لذت هاي نخستيني است كه روزگاري شاعر در دامان مهربان مادر خود  تجربه كرده است

و در اینجا به بعد خودم

فکر کنم در زندگی نامه ی ایشان اشاره ای به همسرشان نشده بو که ایشان با یک دختر آذری ازدواج میکند و حاصل این ازدواج پسری به نام بابک است.ودلیل مهاجرت ایشان از ترجان به قره گویز:پدر ایشان خان و زمیندار ترجان بوده که زمینهای خود رابا طایفه ی سیادت عوض میکند یعنی ترجان و حومه را با قره گویز و حومه.در ضمن این دو روستا در تقسیمات جدید از توبع سقز هستند همان بخش اندک موکریانی سقز.

و البته آن دو شعری که مرا شیفته ی سواره کرد:

1-این شعر در اصل اثر شاعر روسی به نام پوشکین است که فریدون خانلری اثری فارسی به نام عقاب در همین معنا ومفهوم دارد.ولی در کوردی دو اثر با این خصوصیات وجود دارد که یکی اثر ماموستا هژار موکریانی ودیگری اثر سواره به نام "پیر هه لو"عقاب پیر است.داستان در مورد عقابی پیر است که توانایی شکار جوانی رو از دست داده و تقریبا از دنیا دست شسته است ولی یک چیز برای او سوال است که چرا آن زاغ که به سن از پدر او نیز بزرگتر است چه طور این چنین جوان مونده.به پیشش می رود تا آن راز را بفهمد و از او سوال میکند.زاغ مردار خواری و راضی بودن به پست زندگی کردن را راز عمر زیاد خود میداند و آن را به عقاب توصیه میکند.ولی در نهایت عقاب مرگ را بر چنین زندگیی ترجیح میدهد:له لای هه لوی به رزه فری به رزه مژی     چون بژی خوشه نه وه ک چه نده بژی

حالا متن کامل شعر از کتاب خه وه به ردینه <خواب سنگی>سواره


پاییـــــــزه‌، دار و ده‌وه‌ن بێ به‌رگـــــــــه‌

 دڵ په‌شـــــــۆكاوی خـــــــه‌یاڵی مه‌رگه‌

هـــــه‌ر گه‌ڵایێ كه‌ لـــــه‌ دارێ ده‌وه‌رێ

نووســـــراوێكه‌ به‌ ناخــــــۆش خه‌وه‌رێ

تاو هـــــه‌ناوی  نیه‌ وا مـــــات و په‌شێو

له‌شــــی زامــــــاری  ده‌كێشێته‌ نشێو

رۆژپه‌ڕه‌، ســــارده‌ كـــزه‌ی بای زریــــان

كاتـــه‌ بــــۆ ژینی  له‌ ده‌س چوو ، گریان

دڵی پڕ بوو لــــه‌ په‌ژاره‌ و لـــــه‌ دڵـــــــۆ

ژینی خـــــۆی هـــــــاته‌وه‌ بیر پیره‌هه‌ڵۆ

به‌ قســــه‌  خۆشه‌ ،  مــــه‌ترسی مردن

تاڵه‌ ئه‌و هه‌ستی به‌ مـــــردن كـــــــردن

كاتی كۆچ كــــــــردنه‌، وه‌ختی سه‌فه‌ره

‌داخه‌كه‌م، ســــه‌ختی نه‌مـــــانم له‌به‌ره‌

هه‌ر بینا هـــــات ئه‌جـــــه‌ل  و من مردم

با لــــــه‌ شیوێ په‌ڕ و باڵــــــــــــی بردم

تۆ بڵێی پاشـــــی نه‌مـــــــان ژینێ بێ؟

بۆ لــــــــــه‌شی سارده‌وه‌بوو  تینێ بێ؟

تۆ بڵێی ئه‌و خـــــــــه‌وه‌ هه‌ستانی بێ؟

یانـه‌ ئه‌و قــــــافڵه‌ وه‌ستانــــــــــی بێ؟

مه‌رگه‌ دێ و دوا به‌ هه‌موو  شت دێنێ

هه‌مــــــوو ئاواتێ لـــــه‌ دڵ  ده‌ستێنێ

پاشه‌رۆكێكــــی بكه‌م لــــــــــــه‌و باخه     

‌تاكــــــــوو باڵ و په‌ڕی مـــــــن په‌رداخه‌

نابمه‌ ڕێبواری كـــــــه‌لی هات و نه‌هات

چاره‌كــــه‌م به‌شكوو ئه‌وا هات و نه‌هات

شاره‌زای ڕێگه‌یی مــــــــــــــردن كێیه‌؟

چیه‌ ئه‌و مــــــــه‌نزڵه‌، كـــوێنه‌ی جێیه‌؟

شاره‌زای ڕێگه‌یی مــــــــــــــردن كێیه‌؟   

چیه‌ ئه‌و مــــــــه‌نزڵه‌، كـــوێنه‌ی جێیه‌؟

 هـــه‌ر بڕۆم نابه‌ڵه‌د و بێ سه‌ر و شوێن

دیار نیه‌  خێڵی هــــــــــه‌ڵۆیان له‌ كوێن

خۆی به‌ خۆی گوت كه‌ ده‌چم بۆلای قه‌ل

كه‌یخودای پیر و به‌ بیری گـــــــه‌لی مه‌ل

هه‌ڵفڕی ڕاوكـــــــــه‌ری زاڵی كـه‌ژ و كێو

له‌ چیای به‌رزه‌وه‌ ڕووی كــــــــرده‌ نشێو

كــــه‌وته‌ ئه‌و ده‌شته‌ له‌ ترسا ته‌ق و ڕه‌و

ده‌رپه‌ڕی كـــوڕكـــوڕ و  كڕ مـــــایه‌وه‌ كه‌و

هاته‌ لای قـــــه‌ل به‌ كـــــزی و بێ وازی

قه‌ل گـــــوتی: مامــــــه‌ هه‌ڵۆ، ناسازی؟

گــــــوتی قـــــــــاڵاوه‌ ڕه‌شه‌ی پسپۆرم!

پیــــــرم و پێیه‌ له‌ لێـــوی گـــــــــــــۆڕم

باخی ژینم به‌ خـــــــه‌زان ژاكـــــــــــــاوه

‌كاتی مـــــــــــــه‌رگه‌ و ئه‌جه‌لیش ناكاوه‌

پێم بڵێ، چــــــــــۆنه‌ كه‌ تۆ هه‌ر لاوی؟!

زۆر به‌ ساڵ پیری،به‌ڵام چــــــــا ماوی؟!

هێــــــزی ئه‌ژنۆم  نیه‌، باڵ بێ هێــــــزه

‌هه‌مــــــــوو گیاندارێ ژیان پارێــــــــــــزه‌

قه‌ل گــــــــــوتی: باشه‌ كه‌ گوێ ڕادێری

په‌نــــــــــدی  من پاكی به‌ دڵ بسپێری!

ئه‌و ده‌مه‌ی بابی به‌هـــه‌شتیی من مرد

دوور له‌ تۆ، ده‌رد و به‌ڵای ئێــــــــوه‌ی برد

پێی گــــــوتم ڕۆڵه‌ هـــــــه‌وای ڕاز و نزار

هه‌یه‌تی ده‌رد و  نه‌خۆشی به‌ هـــــه‌زار

دێق و زه‌ردوویــــی و ئاهــــــۆ و وه‌رهه‌م

به‌ گـــــــژه‌ی بای به‌ قوه‌ت دێن به‌رهه‌م

گۆشتی که‌و چه‌نده‌  که‌ تام داره‌ به‌ ناو

هه‌نگ و هاڵاوێ ده‌هه‌نــــوێته‌ هــــه‌ناو

تا وزه‌ی بیـــــــر و  خه‌یاڵ  سه‌رده‌که‌وی

که‌ له‌ گۆر کـــــه‌وتی  وه‌ها  وه‌رده‌که‌وی

پــــه‌ین و پاڵـــــێ کــه‌ له‌  پاڵی دێ یه‌

مـــــه‌نزڵی نه‌وکــــــه‌ری خۆتی لێ یه‌

کـــــه‌ره‌ تۆپیـو و کـــــــه‌لاکی گـــــوێلک

هه‌ڵمی دڵ روون که‌ره‌وه‌ی سه‌ر گوێلک

پێکــــــه‌وه‌ چینه‌ بکــــه‌ین لـــــه‌و په‌ینه‌

بۆی ســـه‌نێر مه‌ڵهه‌می بیـــــر و زه‌ینه‌

ورد به‌وه‌ چــــه‌نده‌ به‌ مـــــــــانا قووڵه‌!

مه‌سه‌له‌ و گفتی قه‌لـی ماقـــــــووڵه‌!

بیکه‌ ســــــه‌رمه‌شقی ژیان ئه‌و ئیشه‌

هه‌ر له‌ ســـــه‌ر داری نه‌وی هه‌ڵنیشه‌

هاتــــه‌وه‌ بیری هـــــــه‌ڵۆ رابــــوردووی

پاکـــــی بۆژانه‌وه‌ یادی مـــــــــــردووی

گـــــۆڵ کـــــرا راخــــــه‌ر و  پایـــه‌ندازم

چـــــــه‌نده‌ ئاژوا  لــــه‌شی کێو ئاوازم؟

چه‌نــــده‌ روانیومه‌ زه‌وی لــــــــه‌و بانه‌ ؟

کێو و ده‌شت له‌و سه‌ره‌وه‌ چه‌ند جوانه‌؟

چه‌ند چکــــۆله‌ن په‌له‌وه‌ر لــــه‌و به‌رزه‌ ؟

ئاخ که‌ چه‌ند خوێڕی گه‌ڕه‌  ئه‌م عه‌رزه‌ ؟

کۆلکــــه‌زێڕینه‌ وه‌کــــوو تاقی زه‌فــــه‌ر

ئاسمان بۆ منی به‌ست کاتی سه‌فه‌ر

حـــــه‌وته‌وانان بوو میداڵی  شه‌ڕی من

چه‌نده‌ شۆراوه‌  به‌ خوێن شاپه‌ڕی  من

چه‌نــــده‌ راوی کــــه‌و و کـه‌وباڕم  کرد ؟

دوژمنی تاقمی  شمقــــارم  کـــــــرد ؟

ئێسته‌ بــــۆ وا  ڕه‌بـــــه‌ن  و  دامـــــاوم؟

من هه‌ڵــــــۆ چـــــاو له‌  ده‌می  قاڵاوم!

ساكـــــــــــه  ئه‌و كاره  وه‌هـــــا ساكاره

مه‌رگـــــه‌  میوانی گــــــــه‌دا  و خونكاره

هــــــه‌وری  ئاسمان  ‌بێ خه‌ڵاتم باشه

یا له‌شم  خاشـــــــه‌  بكێشـــــن باشه

گوتی وا ژینی درێژ پێشكه‌شی خــــۆت

گۆشتی مرداره‌وه بوو هه‌ر به‌شی خۆت

ژینی كـــورت  و به‌ هـــه‌ڵۆیی مـــــردن

نه‌ك په‌نا بۆ قـــــه‌لی ڕووڕه‌ش بــــــردن

لای هــــــه‌ڵۆی  به‌رزه‌فڕی به‌رزه‌مـــژی

چۆن بژی خوشه نه‌ وه‌ك چــــه‌نده‌ بژی

*************************

این هم فارسیش توسط خانلری

 گشت غمناک دل و جان عقاب‏

 چون ازو دور شد ایام شباب‏

 دید، کِش دور به انجام رسید

 آفتابش به لب بام رسید

 باید از هستى دل برگیرد

 ره سوى کشور دیگر گیرد

 خواست تا چاره ناچار کند

 دارویى جوید و در کار کند

 صبحگاهى ز پى چاره کار

 گشت بر باد سبک‏سیر سوار

 گَله کاهنگ چرا داشت به دشت‏

 ناگه از وحشت، پر ولوله گشت‏

 و آن شبان، بیم‏زده، دل‏نگران‏

 شد پى برّه نوزاد، دوان‏

 کبک، در دامن خارى آویخت‏

 مار، پیچید و به سوراخ گریخت‏

 آهو، اِستاد و نگه کرد و رمید

 دشت را خط غبارى بکشید

 لیک صیاد سر دیگر داشت‏

 صید را فارغ و آزاد گذاشت‏

 چاره مرگ نه کارى است حقیر

 زنده را دل نشود از جان سیر

 صید، هر روزه به چنگ آمد زود

 مگر آن روز که صیّاد نبود

 آشیان داشت در آن دامن دشت‏

 زاغکى زشت و بداندام و پلشت‏

 سنگها از کف طفلان خورده‏

 جان ز صد گونه بلا دربرده‏

 سالها زیسته افزون ز شمار

 شکم آگنده ز گَند و مُردار

 بر سر شاخ ورا دید عقاب‏

 زآسمان سوى زمین شد به شتاب‏

 گفت: "کاى دیده ز ما بس بیداد

 با تو امروز مرا کار افتاد

 مشکلى دارم اگر بگشایى‏

 بکنم هرچه تو مى فرمایى"

 گفت: "ما بنده درگاه توایم‏

 تا که هستیم هواخواه توایم‏

 بنده آماده، بگو فرمان چیست‏

 جان به راه تو سپارم، جان چیست‏

 دل چو در خدمت تو شاد کنم‏

 ننگم آید که ز جان یاد کنم"

 این‏همه گفت ولى با دل خویش‏

 گفتگویى دگر آورد به پیش:

 کاین ستمکار قوى‏پنجه کنون‏

 از نیازست چنین زار و زبون‏

 لیک ناگه چو غضبناک شود

 زو حساب من و جان، پاک شود

 دوستى را چو نباشد بنیاد

 حزم را بایدم از دست نداد

 در دل خویش چو این راى گزید

 پر زد و دورتَرَک جاى گزید

 زار و افسرده چنین گفت عقاب‏

 که: مرا عمر حبابى است بر آب‏

 راست است این‏که مرا تیزپرست،

 لیک پرواز زمان تیزترست‏

 من گذشتم به شتاب از در و دشت‏

 به شتاب ایّام از من بگذشت‏

 گرچه از عمر دل سیرى نیست‏

 مرگ مى آید و تدبیرى نیست‏

 من و این شهپر و این شوکت و جاه‏

 عمرم از چیست بدین حد کوتاه؟

 تو بدین قامت و بال ناساز

 به چه فن یافته‏اى عمر دراز؟

 پدرم از پدر خویش شنید

 که یکى زاغ سیه‏روى پلید

 با دوصد حیله به هنگام شکار

 صد ره از چنگش کردست فرار

 پدرم نیز به تو دست نیافت‏

 تا به منزلگه جاوید شتافت‏

 لیک هنگام دَم بازپسین‏

 چون تو بر شاخ شدى جاى‏گزین‏

 از سر حسرت با من فرمود:

 "کاین همان زاغ پلیدست که بود"

 عمر من نیز به یغما رفته است‏

 یک گُل از صد گُل تو نشکفته است‏

 چیست سرمایه این عمر دراز؟

 رازى اینجاست تو بگشا این راز؟

 زاغ گفت: ارتو در این تدبیرى‏

 عهد کن تا سخنم بپذیرى‏

 عمرتان گر که پذیرد کم و کاست‏

 دگرى را چه گنه، کاین ز شماست‏

 زآسمان هیچ نیایید فرود

 آخر از این‏همه پرواز چه سود

 پدر من که پس از سیصد و اند

 کان اندرز بُد و دانش و پند،

 بارها گفت که بر چرخ اثیر

 بادهاراست فراوان تأثیر

 بادها کز زِ بَر خاک وزند

 تن و جان را نرسانند گزند

 هرچه از خاک شوى بالاتر

 باد را بیش گزند است و ضرر

 تا بدانجا که بر اوج افلاک‏

آیت مرگ شود، پیک هلاک‏

 ما از آن سال بسى یافته‏ایم،

 کز بلندى رخ برتافته‏ایم‏

 زاغ را میل کند دل به نشیب‏

 عمر بسیارش از آن گشته نصیب‏

 دیگر این خاصیت مُردارست‏

 عمر مُردارخوران بسیارست‏

 گَند و مُردار بهین درمانست‏

 چاره رنج تو زان، آسانست‏

 خیز و زین بیش ره چرخ مپوى‏

 طعمه خویش بر افلاک مجوى‏

 ناودان، جایگهى سخت نکوست‏

 به از آن کُنج حیاط و لب جوست‏

 من که بس نکته نیکو دانم‏

 راه هر برزن و هر کو دانم‏

 خانه‏اى در پس باغى دارم‏

 واندر آن گوشه سراغى دارم‏

 خوان گسترده الوانى هست‏

 خوردنیهاى فراوانى هست‏

 آنچه زآن زاغ چنین داد سراغ‏

 گَندزارى بود اندر پس باغ‏

 بوى بد رفته از آن تا ره دور

 معدن پشه، مقام زنبور

 سوزش و کورى دو دیده از آن‏

 آن دو، همراه رسیدند از راه‏

 زاغ بر سفره خود کرد نگاه‏

 گفت خوانى که چنین الوانست‏

 لایق حضرت این مهمانست‏

 مى کنم شکر که درویش نِیَم‏

 خجل از ما حضر خویش نِیَم‏

 گفت و بنشست و بخورد از آن گَند

 تا بیاموزد از او مهمان پند

 عمر در اوج فلک برده به سر،

 دم زده در نفس باد سحر،

 ابر را دیده به زیر پَر خویش،

 حیوان را همه فرمانبر خویش‏

 بارها آمده شادان ز سفر،

 به رهش بسته فلک طاق ظفر،

 سینه کبک و تذرو و تیهو،

 تازه و گرم شده طعمه او،

 اینک افتاده بر این لاشه و گَند

 باید از زاغ بیاموزد پند!!

 بوى گَندش دل و جان تافته بود

 حال بیمارى دق یافته بود

 دلش از نفرت و بیزارى ریش‏

 گیج شد، بست دمى دیده خویش‏

 یادش آمد که بر آن اوج سپهر

 هست پیروزى و زیبایى و مهر

 فَرّ و آزادى و فتح و ظفرست‏

 نفس خرم باد سحرست‏

 دیده بگشود و به هرسو نگریست‏

 دید گردش اثرى ز اینها نیست‏

 آنچه بود از همه‏سو، خوارى بود

 وحشت و نفرت و بیزارى بود

 بال بر هم زد و بَرجَست از جا

 گفت کاى یار ببخشاى مرا

 سالها باش و بدین عیش بناز

 تو و مُردار، تو و عمر دراز

 من نِیَم درخور این مهمانى‏

 گَند و مُردار ترا ارزانى‏

 گر بر اوج فلکم باید مُرد

 عمر در گَند به سر نتوان برد

 شهپر شاه هوا اوج گرفت‏

 زاغ را دیده بر او مانده شگفت‏

 سوى بالا شد و بالاتر شد

 راست با مهر فلک همسر شد

 لحظه‏اى چند بر این لوح کبود

 نقطه‏اى بود و سپس هیچ نبود

 *******************

2 والبته شعر دوم همان مفهومی که سهراب سپهری و نیما ودیگر شاعران نو گرا و حتی دکتر شریعتی به آن اشاره کرده:"فرار از زندگی ماشینی و مدرن شهری و بازگشت به روستا و اصل خود"

گولم دلم پره له ده‌رد و کول

***********************

گولم دلم پره له ده‌رد و کول

ده‌ لیم بروم له شاره‌ که‌ ت

له شاره چاو له به‌ ر چرای نیئون شهوارهکهت

-------------------

دهلیم به جامی ئاوی کانیاوی دییهکهم

عیلاجی کهم کولی دلی پرم

له دهردی ئینتزارهکهت

دهلیم بروم له شارهکهت

له شاره چاو له به‌ ر چرای نیئون شهوارهکهت

-------------------

وه ‌رهز بوو گیانی من له شارو هارههاری ئهو

له روژی چلکنی نهخوش وتاو و یاوی شهو

برومه دی که مانگهشهو‌‌‌ بزیته ناو بزهم

چلون بژیم له شارهکهت که پربهدل دژی گزهم

گولم دلم پره له دهرد و کول

دهلیم بروم له شارهکهت

-------------------

له شاره‌کهت که رهمزی ئاسن و مهناره‌یه

مهلی ئهوین غهواره‌یه

ئهوهی‌‌ که داره تیله مهزههری قهنارهیه

ژیان شهوارهیه

گولم ! ههریمی زونگ و زه‌ل

چلون دهبیته جاره گول

گولم دلم پره له دهرد و کول دهلیم بروم له شاره






منابع
ساحت نگاه
پیام بوکان
www.cloop.com/clup/post/show/clupname/suware/topicid
 



تاريخ : سه شنبه 15 آذر1390 | 23:44 | نویسنده : اسعد |
  • تعبیر خواب
  • نرم افزار های موبایل